FriDay's profileThe 13th Fr!Day ...BlogListsGuestbookMore  |  Tools Help |
|
ตอนนี้ เรื่องราวต่างๆนานายังวนเวียนอยู่ในสมอง....ตั้งแต่จบมัธยมต้น ผมใช้ชีวิตอยู่กับพ่อ และก้พี่ชายเพียงลำพัง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า พ่อกับแม่จะไม่ได้รักกันแล้ว เค้าทั้งคู่ยังมีความรู้สึกดีๆให้กันอยุ่เสมอจนกระทั่งถึงทุกวันนี้....ผมไปหาแม่บ่อยๆ เด็กต่างจังหวัดอย่างผม ต้องนั่งรถเมลล์มาเอง เคยหลงทาง เคยท้อใจ เคยโดนโกงเงิน แต่นั่นก้ไม่ทำให้ผมท้อใจเลย เมื่อคิดว่าจะมาหาแม่....ทำให้ผมคิดว่า หลังจากจบมัธยมปลาย ผมจะมาใช้ชีวิตอยุ่กับแม่ ช่วยแม่ขายของ และมันก้เป็นไปตามนั้น ผมมาใช้ชีวิตอยุ่กับแม่และยาย แต่ผมก้นั่งรถไปหาพ่อบ่อยๆเช่นเดียวกับครั้งที่มาหาแม่.. พ่อผมเป็นเพียงครูคนนึง ที่ไม่มีฐานะร่ำรวยอะไร เป็นหนี้เหมือนข้าราชการคนอื่นเหมือนกัน ตอนนี้ พ่อผมอายุ 50กว่าแล้ว ท่านป่วยเป็นโรคไข้เก๊า มาตั้งแต่ผมเกิด.. ผมสงสารพ่อเวลาที่พ่อบ่นว่าเจ็บขา แต่ต้องไปสอนหนังสือเด็ก พ่อบอกว่า ถ้าพ่อไม่ไปสอน แล้วเด็กจะทำยังไง ผมรู้สึกดีใจลึกๆ ที่เวลาผมไปชื้อของ แม่ค้าแถวนั้นจะเรียกผมว่า..." ลูกคุณครู " มันอาจจะไม่เลิศหรูถ้าเทียบกับตำแหน่งใดๆบนโลกนี้ แต่ผมก้ภาคภูมิใจ ที่พ่อเป็นผู้สร้างคน พ่อเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ พ่อเลี้ยงดูผมมาอย่างลูกผู้ชาย สอนให้ผมอดทน เข้มแข็ง กล้าที่จะตัดสิ้นใจ ถึงพ่อจะมีคนรู้จักมากมายในจังหวัด สามารถพาลูกให้เข้าโรงเรียนดีๆได้ แต่พ่อไม่เคยคิดที่จะทำ พ่อบอกว่า ถ้าเราไม่พยายามที่จะได้มันมา เราก็จะไม่เห็นค่าของมัน ตั้งแต่เกิดมา ผมกับพี่เคยโดนพ่อตีครั้งเดียว พ่อเป็นคนมีเหตุผลมาก ทุกเรื่องราวที่ผมทำ เค้าจะคอยดูอยุ่ห่างๆ แต่จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย (ผมจำได้ว่า เข้าค่ายลูกเสือครั้งแรก....พ่อแอบขับรถตามไปดูผมที่ต่างจังหวัดด้วย ^^*) ตอนนี้ลูกคนนี้ อายุ20แล้วคับ ขอบคุณพ่อที่สอนให้ผมเป็นคนเข้มแข็ง สอนให้ผมรุ้คุณค่าของสิ่งต่างๆ วันนี้ พี่ชายผมโทรมประมาณว่า พ่อเปลี่ยนยาของหมอคนใหม่ (ปกติพ่อจะรับยาโรคเก๊าของหมอคนเดิมตลอด แต่ก็ไม่หายสักที พ่อเลยอยากเปลี่ยนยาของหมอคนอื่นบ้าง เลยเกิดอาการแพ้ยาอย่างรุนแรง พี่ผมก็ไม่สามารถอยุ่เฝ้าพ่อได้ เพราะว่าต้องไปทำงาน... เค้าจึงโทรมาบอกให้ผมไปเฝ้าพ่อแทนเค้า) วางสายปุ๊ปผมก้รีบเก็บเสื้อผ้าเตรียมที่จะไปเฝ้าพ่อ...ไม่ถึง5นาที น้าก้โทรมาบอกว่า แม่เข้าโรงพยาบาล น้าเล่าว่า...แม่ป่วยเป็นโรคชนิดนึงซึ่งเค้าก้ไม่ทราบเหมือนกันว่าโรคอะไร แม่ป่วยแบบนี้ตั้งแต่ เค้ามาอยุ่กับยายใหม่ๆ แม่สั่งว่า ไม่ให้ใครบอกเรื่องนี้กับผม แม่ต้องนั่งรถเมลล์จากรังสิตไปรับยาที่นนทบุรี ทุกๆอาทิตย์ วันนี้ โรคนั้นกำเริบขึ้น ผมรีบขับรถไปที่โรงพยาบาล แม่ร้องไห้ บอกว่า ไม่อยากให้ผมรับรู้ กลัวผมเป็นห่วง กลัวว่าเราจะไม่มีกระจิตกระใจสนใจเรียน ผมไม่รุ้จะทำยังไง...ได้แต่นอนเฝ้า จนสามทุ่มกว่า...แล้วก้ปล่อยให้น้านอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล..ผมต้องรีบกลับมาดูร้าน แล้วก้นอนเพราะว่าพรุ่งนี้ ผมต้องไปนอนเฝ้าพ่อ ทุกเรื่องราวก้าวเข้ามาให้ชีวิตพร้อมกัน ทั้งเรื่องพ่อ-แม่ เรื่องความรัก... เรื่องเพื่อน... เข้าใจแล้ววว่า ตัวคนเดียวมันเป็นเช่นไร ตอนนี้ผมอยากมีใครสักคน ที่ผมคุยทุกเรื่องราวกับเค้าได้ ร้องไห้ได้อย่างไม่อาย ผมคิดถึงคนที่ผมโทรคุยกันทุกวัน ผมคิดถึงเพื่อนที่คอยปลอบกัน ผมคิดถึงพ่อที่ทุกครั้งที่มีปัญหา พ่อจะคอยเป็นที่ปรึกษาที่ดี ผมคิดถึงแม่ที่แม่จะเป็นกำลังใจให้เสมอ หยดน้ำของลูกผู้ชายคนนี้หลั่งไหลออกมาขณะที่เขียนblogนี้ .....
ปล.ขอให้พี่ป๊อป เจอแต่สิ่งดีๆในที่ทำงานใหม่นะครับ ทุกปัญหามีทางออก น้องคนนี้ พร้อมที่จะรับฟังปัญหาของพี่ป๊อปเสมอ (ถ้าพี่ป๊อปไว้ใจที่จะเล่ามัน)
ขอให้มะนาว ฝ่าฟันทุกปัญหาไปได้ด้วยดีนะ เพื่อนคนนี้ยินดีด้วยกับความสำเร็จในเรื่องหัวใจนะจ๊ะ
ขอให้ ทุกคนที่ประสบปัญหาใดๆก้ตาม จงอย่าท้อ ผมเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ
สุดท้ายจิงๆ...ฝากถึงคนที่บอกให้ผมทบทวน ผมทบทวนดีแล้ว ว่าผมไม่มีอะไรบกพร่อง หรือทำให้คุณเดือนร้อน แต่ถ้าในเมื่อคุณยังไม่อยากที่จะคุยกับผมต่อไป ผมก็จะไม่ถือโทดโกรธคุณ แต่สำหรับคุณผมไม่รุ้ แล้วที่คุณพูดว่า...ไม่มาถามด้วยตัวเอง แล้วให้คนอื่นมาถามคุณ เซง ? คุณจำได้มั้ยครับว่า...คุณ ลบเพื่อนใน สเปช แล้วก้ ไฮไฟว์ ผมเรียกคุณในmsn คุณก็ไม่ตอบ แล้ววันรุ่งขึ้นคุณก็บล๊อคเมลลืผม เบอร์โทรคุณผมก็ไม่มี ให้อย่างนี้ ผมจะถามคุณยังไงล่ะครับ
( ผมจะไม่อยู่ หนึ่งวันนะครับ...ขอโทษที่ไม่ได้ตอบคอมเม้นของทุกๆคน ขอบคุณ ทุกคนที่ให้กำลังใจเน้อ จากใจจิงๆ )
Comments (9)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://midnightfirstkiss.spaces.live.com/blog/cns!32A688600F773420!3478.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
