FriDay's profileThe 13th Fr!Day ...BlogListsGuestbookMore  |  Tools Help |
|
||||||||
The 13th Fr!Day •By : Fr!Day
Ice Icewrote:
จาวันเกิดคุณครูแย้ว....
สุขสันต์วันเกิดนะเจ้าคะ...
ขอให้ครูไนท์มีความสุขมาก ๆ ....
สุขภาพแข็งแรง ๆๆ...
ร่ำรวย ๆ เจ้าค่ะ....
รักษาสุขภาพนะเจ้าคะ....
แฟนคลับ..
Apr. 12
สุกัญญา นิลทุ้ยwrote:
มาแล้วก็ไป...เฮ้อ...
Feb. 4
B a L L t O e Ywrote:
คุณไนท์ หายไปอีกแล้ว
กลับมาบ้านเราเถอะๆ
มาดูเร็ว
เสป๊ซมานเปลี่ยนไปอีกแล้ว
((เข้ามาอีกที งงเหมือนกันแห่ะ))
Dec. 3
Ice Icewrote:
ตรงไหนเนี้ย ท่เรียบเนียน...อิอิ
สบายดีป่าว...ช่วงนี้อากาศเย็นจัง....ชอบ ๆๆ
ไอซ์รอดูรูปอยู่นะ...ถ้าไปทะเล..... ไอซ์จะถ่ายรูปมาอวดคุณครูเหมือนกัน
รักษาสุขภาพนะเจ้าคะ
Dec. 2
Kanwarawrote:
คิดถึงนะค๊ะ
^_____________^
Nov. 29
|
Season Change ไม่รู้อะไรดลใจให้อัพสเปชเหมือนกัน แต่รู้สึกผิดยังไงไม่รู้ ที่ไม่ได้เข้ามาแวะหาเพื่อนๆในสเปชเลย ( คิดไปเองหรือป่าวว่ะเนี่ยตรู -_-" )
เอาเป็นว่า วันนี้ก้ถือโอกาศขออภัยไว้ ณ ที่นี้เลยแล้วกัน ^^"
เด่วนี้อากาศบ้านเมื่อเราเป็นอะไรไปไม่รุ้ เอาไม่กี่วันก่อนหนาวมากก ตื่นเช้ามาหมอกลง (รู้สึกดีจิงๆ) เคยได้ฟังข่าวว่า
" ปีนี้อากาศจะหนาวกว่าทุกปี " ก้เลยไปหาซื้อเสื้อกันหนาวมาใส่ หลังจากไม่ได้ใส่มานานนน (มาก)
วันรุ่งขึ้นเท่านั้นแหละ...ไปมหาลัย ขอบอกว่า " ร้อนชิปหาย "
เวรแล้วไง ตรูอุส่าต์ซื้อเสื้อกันหนาวมาใส่ ใส่ได้วันเดียว ต้องเก็บในกรุอีกแล้วหรอ??
เห้ออ...เซงมากกก พอมาถึงวันนี้ หนักกว่าเดิม ฝนตกครับพี่น้อง
นี่หรอประเทศไทย ช่าง Amazing จิงๆ วานซื่นหนาว เมื่อวานร้อน วันนี้ฝนตก 3ฤดูใน3วัน
ถ้าพรุ่งนี้หิมะตกนะ จะแก้ผ้ารำแก้บนเลย ฮ่าๆ (รำในห้องน้ำนะ = =")
เอออ!!ลืมบอกไป รูปข้างบนนั่นอ่ะ มันรูปตอนไปเที่ยวที่ เพรชบูรณ์มาค๊าบบบ
แบบว่าอากาศดีมากๆๆ อยากให้ทุกคนหาเวลาไปเที่ยวมั่งนะครับ
ชีวิตจะได้มีรสชาติ ผ่อนคลายบ้าง
อะไรๆเด่วนี้ก้เครียดไปหมด ทั้งอากศที่แสนจะแปรปรวน การเมืองที่วุ่นวาย ไหนจะเรื่องต่างๆนาๆ
เป็นห่วงและหวังดีเสมอค๊าบบบบ ..... ^^"
3เดือนเต็มๆ ที่แทบจะไม่ได้เข้ามาในสเปชเลย คิดถึงมิตรภาพที่แสนดีของทุกๆคนที่นี่จังครับ ^^
วันเกิดที่ผ่านมา ก้เหมือนกับ 19ปีที่เคยผ่านมา คือ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้แต่ของขวัญเพียงสักชิ้นยังไม่มี มีเพียงป๊ากับม๊า แล้วก้ยาย และก้คุณหญิงมะนาว ส่งmsg มาอวยพรวันเกิดให้
แต่นั้นมันก้คือของขวัญวันเกิดที่ล้ำค่าสำหรับผมแล้ว ชีวิตที่แสนวุ่นวายของผมกำลังจะจบลง แต่มันก้ยังมีบทพิสูทธิ์บทต่อๆไปรอคอยผมอยู่
...RSU Boom RSU boom พร้อม RSU Boom 3....4!!
Hi..O hooo!! Hey..O huu!!
Hi..O Rangsit Hi..O Hey..O Rangsit Hoo Huu
Blue blue ban yen Ben ben ban yoo
Hi..RSU Huu..Blue ban yen
ในที่สุดก้ได้สั่งรุ่นน้องบูมจนได้ ^^ นับเป็นเกรียติอย่างยิ่ง
ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเชียวล่ะ...รุ่นน้องทุกคนน่ารักมากเลยครับ^^
ใกล้ถึงทางแยกที่สำคัญของชีวิตอีกช่วงนึงแล้ว ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้น มองอะไรๆกว้าขึ้นเยอะ
แต่ก้ไม่เคยคิดอคติกับใครเลย(จริงๆ) และก้ไม่เคยบอกใครในแหง่ร้านเลยเช่นกัน
ทุกคนต่างมีเหตุผลในการกระทำของตัวเอง มีความคิดในมุมมองของแต่ล่ะคน
คนหนีไปเล่นhi5เยอะมาก จนแทบจะไม่เหลือคนเล่นสเปชเลย
ผมว่านะ..เสน่ห์ของสเปชอย่างนึงที่ไฮไฟว์ไม่มี คือ การได้เขียนเรื่องราวแบบนี้แหละ ถึงแม้จะไม่มีใครได้อ่าน
แต่มันก้เป็นเครื่องช่วยบรรทึกความทรงจำให้อยู่กับเราตลอดไป....
ปล.ขออภัยที่เขียน แล้วอ่านไม่ค่อยรู้รื่อง เนื่องจากไม่ได้อัพสเปชมานาน ^^ ฟ้าหลังฝน` เค้าบอกว่า " หลังเมฆฝนที่มืดมน มักจะเจอกับท้องฟ้าที่สดใส "
ตอนแรกก้เฉยๆกับคำนี้มากๆนะ เพราะว่าไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง จนเมื่อปลายๆเดือนที่แล้ว ประสบปัญหามากมายสะจนแทบจะไม่อยากมีชีวิตบนโลกใบนี้(ปัญหาblogข้างล่างอ่าครับ) มันก้พิสูจน์ได้อย่างนึงว่า ถ้าเรามีช่วงเวลาที่เราเจอกับสิ่งเลวร้ายแบบนี้ จะมีสักคนไหมที่จะอยู่ข้างกายเรา?? ขอบคุณทุกๆกำลังใจ ขอบคุณทุกความเป็นห่วง ขอบคุณแอม-หนิง ขอบคุณกี ขอบคุณแยม ขอบคุณมะปราง ขอบคุณมะนาว ขอบคุณแผน ขอบคุณไอซ์ และก้ขอบคุณทุกคนที่ถามว่าพ่อกับแม่หายดีรึยัง ตอนนี้ท่านทั้งสองอาการดีขึ้นมากแล้วครับ พ่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว... แม่ก้อาการดีขึ้นมากๆ สำหรับตัวเองก้หายดีเป็นปกติแล้วครับ หลังจากเหตุการนั้นผ่านไป เหมือนกับว่าทุกๆอย่างจะดีขึ้นเรื่อยๆ น้องชายสอบติดช่างฝีมือทหาร แม่ถูกหวย(555+) พ่อก้ได้คนดูแลที่ดี(เห็นได้จากตอนที่ไปเฝ้าพ่อ เค้าดูแลพ่อดีมากๆ) พี่ชายก้ใกล้จะแต่งงานแล้ว ส่วนผมก้สอบได้เอตั้ง 2 ตัว เกรดออกมาตั้ง 3.4อ่ะ ดีใจโครต!!
สุดท้าย...ขอบคุณทุกคนเข้ามาในชีวิต ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่าชีวิตไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเสมอไป
ช่วงเวลาต่อจากนี้ ขอให้ทุกๆ พบกับฟ้าหลังฝนที่สดใส มีแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตนะครับ ^^* ตอนนี้ เรื่องราวต่างๆนานายังวนเวียนอยู่ในสมอง....ตั้งแต่จบมัธยมต้น ผมใช้ชีวิตอยู่กับพ่อ และก้พี่ชายเพียงลำพัง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า พ่อกับแม่จะไม่ได้รักกันแล้ว เค้าทั้งคู่ยังมีความรู้สึกดีๆให้กันอยุ่เสมอจนกระทั่งถึงทุกวันนี้....ผมไปหาแม่บ่อยๆ เด็กต่างจังหวัดอย่างผม ต้องนั่งรถเมลล์มาเอง เคยหลงทาง เคยท้อใจ เคยโดนโกงเงิน แต่นั่นก้ไม่ทำให้ผมท้อใจเลย เมื่อคิดว่าจะมาหาแม่....ทำให้ผมคิดว่า หลังจากจบมัธยมปลาย ผมจะมาใช้ชีวิตอยุ่กับแม่ ช่วยแม่ขายของ และมันก้เป็นไปตามนั้น ผมมาใช้ชีวิตอยุ่กับแม่และยาย แต่ผมก้นั่งรถไปหาพ่อบ่อยๆเช่นเดียวกับครั้งที่มาหาแม่.. พ่อผมเป็นเพียงครูคนนึง ที่ไม่มีฐานะร่ำรวยอะไร เป็นหนี้เหมือนข้าราชการคนอื่นเหมือนกัน ตอนนี้ พ่อผมอายุ 50กว่าแล้ว ท่านป่วยเป็นโรคไข้เก๊า มาตั้งแต่ผมเกิด.. ผมสงสารพ่อเวลาที่พ่อบ่นว่าเจ็บขา แต่ต้องไปสอนหนังสือเด็ก พ่อบอกว่า ถ้าพ่อไม่ไปสอน แล้วเด็กจะทำยังไง ผมรู้สึกดีใจลึกๆ ที่เวลาผมไปชื้อของ แม่ค้าแถวนั้นจะเรียกผมว่า..." ลูกคุณครู " มันอาจจะไม่เลิศหรูถ้าเทียบกับตำแหน่งใดๆบนโลกนี้ แต่ผมก้ภาคภูมิใจ ที่พ่อเป็นผู้สร้างคน พ่อเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ พ่อเลี้ยงดูผมมาอย่างลูกผู้ชาย สอนให้ผมอดทน เข้มแข็ง กล้าที่จะตัดสิ้นใจ ถึงพ่อจะมีคนรู้จักมากมายในจังหวัด สามารถพาลูกให้เข้าโรงเรียนดีๆได้ แต่พ่อไม่เคยคิดที่จะทำ พ่อบอกว่า ถ้าเราไม่พยายามที่จะได้มันมา เราก็จะไม่เห็นค่าของมัน ตั้งแต่เกิดมา ผมกับพี่เคยโดนพ่อตีครั้งเดียว พ่อเป็นคนมีเหตุผลมาก ทุกเรื่องราวที่ผมทำ เค้าจะคอยดูอยุ่ห่างๆ แต่จะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย (ผมจำได้ว่า เข้าค่ายลูกเสือครั้งแรก....พ่อแอบขับรถตามไปดูผมที่ต่างจังหวัดด้วย ^^*) ตอนนี้ลูกคนนี้ อายุ20แล้วคับ ขอบคุณพ่อที่สอนให้ผมเป็นคนเข้มแข็ง สอนให้ผมรุ้คุณค่าของสิ่งต่างๆ วันนี้ พี่ชายผมโทรมประมาณว่า พ่อเปลี่ยนยาของหมอคนใหม่ (ปกติพ่อจะรับยาโรคเก๊าของหมอคนเดิมตลอด แต่ก็ไม่หายสักที พ่อเลยอยากเปลี่ยนยาของหมอคนอื่นบ้าง เลยเกิดอาการแพ้ยาอย่างรุนแรง พี่ผมก็ไม่สามารถอยุ่เฝ้าพ่อได้ เพราะว่าต้องไปทำงาน... เค้าจึงโทรมาบอกให้ผมไปเฝ้าพ่อแทนเค้า) วางสายปุ๊ปผมก้รีบเก็บเสื้อผ้าเตรียมที่จะไปเฝ้าพ่อ...ไม่ถึง5นาที น้าก้โทรมาบอกว่า แม่เข้าโรงพยาบาล น้าเล่าว่า...แม่ป่วยเป็นโรคชนิดนึงซึ่งเค้าก้ไม่ทราบเหมือนกันว่าโรคอะไร แม่ป่วยแบบนี้ตั้งแต่ เค้ามาอยุ่กับยายใหม่ๆ แม่สั่งว่า ไม่ให้ใครบอกเรื่องนี้กับผม แม่ต้องนั่งรถเมลล์จากรังสิตไปรับยาที่นนทบุรี ทุกๆอาทิตย์ วันนี้ โรคนั้นกำเริบขึ้น ผมรีบขับรถไปที่โรงพยาบาล แม่ร้องไห้ บอกว่า ไม่อยากให้ผมรับรู้ กลัวผมเป็นห่วง กลัวว่าเราจะไม่มีกระจิตกระใจสนใจเรียน ผมไม่รุ้จะทำยังไง...ได้แต่นอนเฝ้า จนสามทุ่มกว่า...แล้วก้ปล่อยให้น้านอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล..ผมต้องรีบกลับมาดูร้าน แล้วก้นอนเพราะว่าพรุ่งนี้ ผมต้องไปนอนเฝ้าพ่อ ทุกเรื่องราวก้าวเข้ามาให้ชีวิตพร้อมกัน ทั้งเรื่องพ่อ-แม่ เรื่องความรัก... เรื่องเพื่อน... เข้าใจแล้ววว่า ตัวคนเดียวมันเป็นเช่นไร ตอนนี้ผมอยากมีใครสักคน ที่ผมคุยทุกเรื่องราวกับเค้าได้ ร้องไห้ได้อย่างไม่อาย ผมคิดถึงคนที่ผมโทรคุยกันทุกวัน ผมคิดถึงเพื่อนที่คอยปลอบกัน ผมคิดถึงพ่อที่ทุกครั้งที่มีปัญหา พ่อจะคอยเป็นที่ปรึกษาที่ดี ผมคิดถึงแม่ที่แม่จะเป็นกำลังใจให้เสมอ หยดน้ำของลูกผู้ชายคนนี้หลั่งไหลออกมาขณะที่เขียนblogนี้ .....
ปล.ขอให้พี่ป๊อป เจอแต่สิ่งดีๆในที่ทำงานใหม่นะครับ ทุกปัญหามีทางออก น้องคนนี้ พร้อมที่จะรับฟังปัญหาของพี่ป๊อปเสมอ (ถ้าพี่ป๊อปไว้ใจที่จะเล่ามัน)
ขอให้มะนาว ฝ่าฟันทุกปัญหาไปได้ด้วยดีนะ เพื่อนคนนี้ยินดีด้วยกับความสำเร็จในเรื่องหัวใจนะจ๊ะ
ขอให้ ทุกคนที่ประสบปัญหาใดๆก้ตาม จงอย่าท้อ ผมเป็นกำลังใจให้ทุกคนนะครับ
สุดท้ายจิงๆ...ฝากถึงคนที่บอกให้ผมทบทวน ผมทบทวนดีแล้ว ว่าผมไม่มีอะไรบกพร่อง หรือทำให้คุณเดือนร้อน แต่ถ้าในเมื่อคุณยังไม่อยากที่จะคุยกับผมต่อไป ผมก็จะไม่ถือโทดโกรธคุณ แต่สำหรับคุณผมไม่รุ้ แล้วที่คุณพูดว่า...ไม่มาถามด้วยตัวเอง แล้วให้คนอื่นมาถามคุณ เซง ? คุณจำได้มั้ยครับว่า...คุณ ลบเพื่อนใน สเปช แล้วก้ ไฮไฟว์ ผมเรียกคุณในmsn คุณก็ไม่ตอบ แล้ววันรุ่งขึ้นคุณก็บล๊อคเมลลืผม เบอร์โทรคุณผมก็ไม่มี ให้อย่างนี้ ผมจะถามคุณยังไงล่ะครับ
( ผมจะไม่อยู่ หนึ่งวันนะครับ...ขอโทษที่ไม่ได้ตอบคอมเม้นของทุกๆคน ขอบคุณ ทุกคนที่ให้กำลังใจเน้อ จากใจจิงๆ )
|
|||||||
|
|
||||||||
|
|
